Ireneusz Iredyński (wł. Ireneusz Kapusto), ur. 4 czerwca 1939 w Stanisławowie, zm. 9 grudnia 1985 w Warszawie; prozaik, dramaturg, poeta, scenarzysta i autor piosenek. Miał 17 lat, gdy zadebiutował wierszami na łamach prasy literackiej. Pierwszy tom poetycki "Wszystko jest obok" wydał w 1959 roku. Sławę zdobył pierwszą powieścią "Dzień oszusta" (1962). Z uznaniem krytyki spotkały się również jego następne książki: "Ukryty w słońcu" (1973), "Człowiek epoki" (1971), "Manipulacja" (1974). Największe sukcesy odniósł jednak

Marek Hłasko, jeden z najbardziej niepokornych twórców lat Polski Ludowej, w tym roku skończyłby 75 lat. 14 czerwca wspominaliśmy 40. rocznicę jego tajemniczej śmierci. Z tej okazji stowarzyszenie MłodaRP zorganizowało "Tydzień z Hłaską". Głównym punktem programu było odsłonięcie nowego nagrobka pisarza na warszawskich Powązkach. Nazywano go polskim Jamesem Deanem. Porównywano do Witolda Gombrowicza czy Edwarda Stachury. Agnieszka Osiecka, która znała go bardzo dobrze, w "Rozmowach w tańcu" napisała, że raz odgrywał kowboja, raz starca pochylonego nad grobem, raz typa spod ciemnej gwiazdy, raz znowu

Urodził się 11 sierpnia 1892 w Błoniu koło Krośniewic, znajdujących się wówczas na terenie zaboru rosyjskiego. Studiował na politechnice w Rydze. Od 1913 r. w armii rosyjskiej, ukończył kawaleryjską szkołę oficerów rezerwy. Uczestnik I wojny światowej – jako porucznik dragonów dowodził szwadronem i został 3-krotnie ranny. W 1917 r. ukończył skrócony kurs Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu. Następnie brał udział w formowaniu oddziałów I Korpusu Polskiego. Po kapitulacji korpusu przed Niemcami wrócił do kraju i wstąpił do Wojska Polskiego. Szef sztabu Armii

Wybitny reżyser teatralny, aktor, animator życia teatralnego, minister kultury i sztuki w latach 90-tych, twórca słynnej inscenizacji "Dziadów" Adama Mickiewicza z 1968 roku. Urodził się 17 maja 1924 w Kowlu w dzisiejszej Ukrainie. Swoje teatralne życie rozpoczął jako aktor w teatrach w Rzeszowie i Jeleniej Górze (1944-46), następnie grał na scenie Teatru Wojska Polskiego w Łodzi (1946-49). W latach 1946-61 oraz 1975-80 był dyrektorem artystycznym Teatru Nowego w Łodzi. W 1968 roku został zmuszony przez władze komunistyczne do rezygnacji z fotela dyrektora i kierownika artystycznego Teatru

Językoznawca, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek PAN, redaktor Słownika języka polskiego. Kształcił się w gimnazjum w Moskwie (do 1917), podjął następnie studia językoznawcze na uniwersytecie moskiewskim; w 1918 przeniósł się na Uniwersytet Warszawski, ale w tymże roku został powołany do wojska i służył do 1920. W latach 1920–1923 kontynuował studia na UW i obronił w 1923 doktorat. Podjął pracę na uniwersytecie jako starszy asystent w Katedrze Języka Polskiego (1924–1927); w latach 1927–1929 uzupełniał studia w Ecole Nationale des Langues Orientales Vivantes

Густав Герлинг-Грудзинский (20.05.1919-4.07.2000)
Польский писатель и общественный деятель, уроженец Кельц, разделил страшную судьбу поляков своего поколения. В 1939 году был арестован при попытке бежать из захваченной Восточной Польши, приговорен к пяти годам лагерей и отправлен в Архангельскую область, откуда вызволен в 1942 амнистией, распространявшей на поляков, мобилизуемых в армию генерала Андерса. Участвовал в прорыве немецкой оборонительной линии в Монте-Кассино, за что получил ордeн Virtuti Militari.

Kompozytor, pedagog, krytyk muzyczny, publicysta i pisarz; urodzony 7 marca 1911 w Warszawie, zmarł 27 września 1991 tamże. Studiował w Konserwatorium Warszawskim, uzyskując dyplomy z teorii muzyki (1934) i kompozycji (1937) w klasach Kazimierza Sikorskiego oraz z fortepianu (1937) w klasie Jerzego Lefelda. Odbył też dwuletnie studia z zakresu polonistyki i roczne - filozofii na Uniwersytecie Warszawskim (1929-31). W latach 1938-39 pogłębiał studia kompozytorskie w Paryżu. Podczas okupacji uczestniczył w tajnym życiu muzycznym. W 1945 założył pismo

Станислав Лем родился 12 сентября 1921 года во Львове в семье ларинголога. С 1932-го года он посещал II мужскую гимназию имени K. S Szajnochy, закончив которую, в 1939 получил аттестат о среднем образовании. В 1940-1941 г.г. после оккупации Львова советскими войсками, Лем изучал медицину в Львовском медицинском институте. Во время немецкой оккупации Лем работал помощником механика и сварщиком. В 1944 Лем продолжил обучение в медицинском институте. В 1946 Станислав в рамках акции репатриации переехал в Краков,