Хотя я переводил книги с других языков, в частности с немецкого и французского, могу признаться, что меня вел всегда польский голос. Порой я не следовал за ним, капризничал, упирался и не до конца осознавал его силу, но теперь смело могу сказать: именно Польша была моей путеводной звездой. Мне посчастливилось встречаться с выдающимися писателями и быть их переводчиком. Общение с Ярославом Ивашкевичем, Виславой Шимборской, Богданом Чешко, Людвигом Ежи Керном, Тадеушем Новаком, Войцехом Жукровским (в пору «Похищения в Тютюрлистане») обогатило меня.

Polonia powinna śmielej otwierać się na środowisko, w którym żyje. Musimy przezwyciężyć strach przed wyjściem na zewnątrz i pokazywać, kim są Polacy Petersburga, opowiadając ich historię, przedstawiając głębokie tradycje i prezentując możliwości, jakie mają oni do zaoferowania. Mam oczywiście świadomość, że Polacy w stosunku do innych, często liczniejszych, grup etnicznych, są i tak bardzo widoczni, aktywni w życiu społeczno-kulturalnym. To jest niewątpliwie naszą cechą narodową, iż potrafimy na obczyźnie długo zachować silną więź etniczną i kulturową.