Z początkiem lipca wyruszyliśmy w naszą podróż na Sybir na prawie 4 tygodnie. Moja refleksja z całej podróży? To czego nie zapomnę? Trudna do opisania w kilku słowach... Przepiękne obrazy, widoki przestrzeni, niewiarygodnie dzikiej i niezniszczonej cywilizacją przyrody. Przepiękni też zwykli, normalni ludzie, których piękno zawarte jest w ich wnętrzu. Otwarci i serdeczni dla drugiego człowieka. Rozumiejący sprawy, które w innych krajach nie znajdą takiego zrozumienia. Podążanie za sercem na mogiłę matki, za wspomnieniami dzieciństwa uważają za naturalną potrzebę człowieka.

Od pokoleń w polskiej szkole, na lekcjach historii, sztandarowe pytanie dotyczy daty i osoby pierwszego króla Polski. Jeśli bywają „jakieś schody” w tej kwestii, to dotyczą osoby, ponieważ często zamiast Bolesława Chrobrego, wymienia się jako pierwszego króla, jego ojca – księcia Mieszka I. Dopiero niedawno, coraz częściej pojawia się wątpliwość, co do drugiej kwestii – daty tego wydarzenia. Od pokoleń uczono, że „pierwsza koronacja na króla Polski Bolesława I zwanego Wielkim, czy też Chrobrym, odbyła się w Gnieźnie, na Wielkanoc 1025 roku” (na 2 miesiące przed śmiercią władcy). Ostatnio coraz częściej przesuwa się datę pierwszej

Я c нетерпением ждала этой поездки уже много лет и была счастлива появившейся возможности побывать на родине моих предков. Я увидела, как поляки любят свою родину, свою родную землю, как бережно они относятся к земле, как с благодарностью используют каждый её кусочек. Очень бросаются в глаза, аккуратно вспаханные холмы и поля, красивые домики, с любовью украшенные цветами и предметами старины, ухоженные участки, чистые улицы.… И во всём чувствуется благодарность, благодарность и любовь.

EDA OSTROWSKA to autorka kilkunastu tomików dojrzałej, dramatycznej poezji i niezliczonych wierszy publikowanych w prestiżowych pismach literackich, doceniona przez krytyków już jako 18-latka. Jej tomik Baranek zabity (2006) składa się wyłącznie z poetyckich dedykacji, których adresatami oprócz przyjaciół jest pół parnasu polskiej literatury, m.in. Wisława Szymborska i Julia Hartwig, znani publicyści jak ks. Adam Boniecki, politycy, krytycy, literaturoznawcy…

– O czym opowiada Pani swoim znajomym, dzieląc się petersburskimi wrażeniami. Klimat, ludzie, polonica?

Это действительно так. Я жила и знала, что рядом где-то живет такой замечательный человек Агнешка Осецка, чей душевный склад и чье видение мира мне очень близки. Она ушла от нас в 1997 году, я узнала об этом случайно и сердце у меня сжалось и с этого момента появилась у меня «безысходная боль...». Я не сразу для себя ее открыла. Конечно, сначала через песни. Это все, что она писала для «Червоных гитар» и не только для них, этот незабываемый голос Северина Краевского с прекрасными словами «Nie utulony w piersi żal»

Была ли Агнешка Осецкая когда-нибудь в Петербурге? В прекрасной биографической книге Зофии Туровской «Агнешки» есть упоминание о пребывании поэтессы в Москве осенью 1972 года вместе с группой туристок из Ольштына, направлявшихся через Москву в тогдашний Ленинград. Она жила вместе с ними в московской гостинице. Но Агнешку интересовало тогда другое: речь шла о постановке в Москве ее новой пьесы «На березовой коре» – идея, к сожалению, оставшаяся нереализованной.

В Москве торжественно открыт памятник Иоанну Павлу II. Вице-спикер Сената Республика Польша Марек Зюлковский и посол Польши в РФ Войцех Зайончковский говорили об огромном моральном авторитете своего знаменитого соотечественника, который «указал, как можно достойно жить, достойно переносить страдания в наше непростое время». По словам дипломатов, открытие памятника Иоанну Павлу II в Москве – это знак того, что «два великих народа – польский и российский черпают свою силу из общих ценностей».