Хотя я переводил книги с других языков, в частности с немецкого и французского, могу признаться, что меня вел всегда польский голос. Порой я не следовал за ним, капризничал, упирался и не до конца осознавал его силу, но теперь смело могу сказать: именно Польша была моей путеводной звездой. Мне посчастливилось встречаться с выдающимися писателями и быть их переводчиком. Общение с Ярославом Ивашкевичем, Виславой Шимборской, Богданом Чешко, Людвигом Ежи Керном, Тадеушем Новаком, Войцехом Жукровским (в пору «Похищения в Тютюрлистане») обогатило меня.

Polonia powinna śmielej otwierać się na środowisko, w którym żyje. Musimy przezwyciężyć strach przed wyjściem na zewnątrz i pokazywać, kim są Polacy Petersburga, opowiadając ich historię, przedstawiając głębokie tradycje i prezentując możliwości, jakie mają oni do zaoferowania. Mam oczywiście świadomość, że Polacy w stosunku do innych, często liczniejszych, grup etnicznych, są i tak bardzo widoczni, aktywni w życiu społeczno-kulturalnym. To jest niewątpliwie naszą cechą narodową, iż potrafimy na obczyźnie długo zachować silną więź etniczną i kulturową.

С 15-го по 30-е июня 2011 г. в Москве и Санкт-Петербурге прошел XIV Международный конкурс им. П.И. Чайковского.Галине Жуковой удалось поговорить с паном Кшиштофом о процессе творчества, музыкальном смысле и… «тотальной виолончели». Планируете ли Вы приехать в Петербург, и какие Ваши произведения мы сможем услышать в ближайшем будущем? Да, планы есть. Валерий Гергиев собирается поставить мою оперу «Дьяволы из Людена» в Петербурге. Но, вероятно, это будет происходить уже в вашем новом театре (впрочем, не знаю, когда его достроят – через год или через два). Но могу уже сейчас Вам сказать, что я работаю над новой партитурой этой оперы. А когда пишется новая партитура, то всегда что-то меняется.

— Jakie są Pani wrażenia z Sankt Petersburga?

— To nie pierwszy pobyt Pana w Petersburgu. Tutaj w latach 90-tych kręcił Pan film „Pamiętnik znaleziony w Garbie”. Jak Panu podoba się miasto?

— Spotyka się Ojciec z wieloma Rosjanami polskiego pochodzenia, czy są oni zainteresowani pielęgnowaniem swojej polskości?

Pomysł powołanie do życia Karty Polaka był znakomity. Od dziesięcioleci wszyscy czuliśmy potrzebę reintegracji z Polską osób mieszkających na Wschodzie. To przedsięwzięcie było pewną historyczną koniecznością, a jednocześnie naszym moralnym zobowiązaniem wobec kolejnych pokoleń naszych Rodaków, którzy mieszkają na terenach byłego ZSRR. Podczas prac nad ustawą o Karcie Polaka skupiłam się na przeforsowaniu kilku istotnych punktów.

Spędziłem w Sankt Petersburgu prawie 6 lat i był to dla mnie bardzo intensywny i ciekawy okres. Dzięki aktywności mieszkających w mieście nad Newą Polaków, w czym też niemały udział „Gazety Petersburskiej”, udało się dokonać rzeczy wielkich, że wspomnę otwarcie „Domu Polskiego” z udziałem Małżonki Prezydenta RP śp. Marii Kaczyńskiej. Wspaniałe jest też poczucie wielu przyjaźni, dobrych partnerów, którzy zostają w Rosji, ale tak naprawdę pozostają dalej ze mną i moją żoną.