Nie żyje Wisława Szymborska, wielka poetka, laureatka literackiej Nagrody Nobla. Była zawsze w drodze. Jej droga na tym świecie dobiegła końca w ukochanym Krakowie 1 lutego 2012 roku. Zmarła we śnie w swoim mieszkaniu. Miała 89 lat. Wiersze Wisławy Szymborskiej przełożono na ponad 40 języków: m. in.: rosyjski, angielski, francuski, niemiecki, holenderski, hiszpański, czeski, słowacki, szwedzki i chiński. W uzasadnieniu Akademia Szwedzka napisała, że Szymborska tworzy "poezję, która z ironiczną precyzją pozwala historycznemu i biologicznemu kontekstowi ukazać się we fragmentach ludzkiej rzeczywistości". Otaczało ją coś tak uroczego, nieokreślonego, pełnego mądrości, wdzięku – mówili w 2000 roku, w Polskim Radiu przyjaciele Noblistki.

Mam na imię Marlena i jestem trzydziestoletnią, polską dziennikarką. Udaną brunetką o azjatyckich rysach twarzy, dzięki którym od lat porozumiewawczo pozdrawiają mnie wszyscy skośnoocy. Przedstawicielką drapieżnej, polskiej prasy ekonomicznej, rozlokowanej w wygodnych biurowcach Warszawy. A przy tym doraźną korespondentką zagraniczną, podróżniczką, fotografem i pisarką. Posługuję się sprawnie dwoma europejskimi językami, a mniej sprawnie – rosyjskim i arabskim. I... niech no jeszcze spojrzę w to moje CV – aaa tak, byłą właścicielką Agencji Public Relations Press-Selecta,

Kilka miesięcy temu mój rosyjski wydawca Iwan Limbach zaproponował mi napisanie przedmowy do Dziennika Witolda Gombrowicza, mającego niebawem ukazać się w jego oficynie. Czyż mogłem marzyć w 1979 roku, pisząc pracę magisterską o gombrowiczowskim dzienniku, zakazanym przez peerelowską cenzurę, że kiedyś będę pisał wstęp dla rosyjskich czytelników tego dzieła? I że będę to robił w swoim drewnianym domu nad Jeziorem Onieżskim w na poły wymarłej wsi Konda Biereżnaja, wlubiony w ruską głubinkę? Hm, zdarzają się tak zwane „zbiegi okoliczności”, mówił autor Pornografii,

EDA OSTROWSKA to autorka kilkunastu tomików dojrzałej, dramatycznej poezji i niezliczonych wierszy publikowanych w prestiżowych pismach literackich, doceniona przez krytyków już jako 18-latka. Jej tomik Baranek zabity (2006) składa się wyłącznie z poetyckich dedykacji, których adresatami oprócz przyjaciół jest pół parnasu polskiej literatury, m.in. Wisława Szymborska i Julia Hartwig, znani publicyści jak ks. Adam Boniecki, politycy, krytycy, literaturoznawcy…

Это действительно так. Я жила и знала, что рядом где-то живет такой замечательный человек Агнешка Осецка, чей душевный склад и чье видение мира мне очень близки. Она ушла от нас в 1997 году, я узнала об этом случайно и сердце у меня сжалось и с этого момента появилась у меня «безысходная боль...». Я не сразу для себя ее открыла. Конечно, сначала через песни. Это все, что она писала для «Червоных гитар» и не только для них, этот незабываемый голос Северина Краевского с прекрасными словами «Nie utulony w piersi żal»

Была ли Агнешка Осецкая когда-нибудь в Петербурге? В прекрасной биографической книге Зофии Туровской «Агнешки» есть упоминание о пребывании поэтессы в Москве осенью 1972 года вместе с группой туристок из Ольштына, направлявшихся через Москву в тогдашний Ленинград. Она жила вместе с ними в московской гостинице. Но Агнешку интересовало тогда другое: речь шла о постановке в Москве ее новой пьесы «На березовой коре» – идея, к сожалению, оставшаяся нереализованной.

В Петербурге побывал легендарный польский диссидент, соратник Леха Валенсы и основатель влиятельной Gazeta Wyborcza Адам Михник. На встрече со студентами Высшей школы экономики он признался, что считает себя «антисоветским русофилом», что на родине его называют «предателем Польши» и «скотиной» и что, по его мнению, рано или поздно в России поставят памятник Михаилу Горбачеву. В Петербург пан Михник привез свою новую книгу «Ярость и страсть», в которую вошли статьи, посвященные проблемам современной Польши – роли католической церкви в жизни общества, отношению к польским евреям.